Επιχειρήσεις

Βλέπουμε το “Girlhood” με τη Μαρία και τη Βάνια

Η Μαρία είναι παραγωγός και σκηνοθέτις ντοκιμαντέρ μικρού μήκους, με έδρα την Αθήνα. Της αρέσει να πειραματίζεται με την οπτική αφήγηση ενώ εξερευνά θέματα σχετικά με το φύλο, την ανθρωπολογία αλλά και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η Βάνια είναι ντοκιμαντερίστρια και κινηματογραφίστρια. Η δουλειά της εξερευνά τις θεματικές της απώλειας, της βίας, της συμπόνιας και της επιβίωσης. Έχει κινηματογραφήσει ανθρωπιστικές κρίσεις στο Ιράκ, το Κονγκό, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και την Κεντρική Μεσόγειο.

maria-vania-girlhood.jpg?mtime=20230118132020#asset:393266

Με έδρα την Κένυα από το 2017 έως το 2020 ασχολήθηκε με την καταγραφή των επιπτώσεων της αναγκαστικής εκτόπισης, λόγω πολεμικών συρράξεων, κλιματικής αλλαγής και ένδειας καθώς και με την έμφυλη διάστασή τους.

Το «Girlhood», σε παραγωγή και ανάθεση του Onassis Culture, έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο 38ο Διεθνές Φεστιβάλ Παιδικού Κινηματογράφου του Σικάγου και βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Docfest/Χαλκίδας και στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους.

“Δείτε” το Girlhood:

Και αφού το δείτε είναι πολύ πιθανό να έχετε παρόμοια συναισθήματα με εμάς. Μια αίσθηση γλυκιάς νοσταλγίας, ένα αδιόρατο χαμόγελο, μια τρυφερή αντίληψη ή κατανόηση και εύλογα, οικεία, βασικά και διαχρονικά ερωτηματικά τα οποία καταγράψαμε μέσα σε λίγες ερωτήσεις που θέσαμε στις δημιουργούς του Girlhood.

Αρχικά αναρωτηθήκαμε αν ακόμα, στην εποχή των social media, σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, οι εκφάνσεις της πατριαρχίας μοιάζουν με μια μορφή “αδιάκοπης καραντίνας” με “σύντομες ελεγχόμενες βόλτες ισότητας”.

Κάτι που τελικά και η Μαρία βλέπει να είναι έτσι. Βλέπει όμως και μια μεγάλη αντίσταση σε αυτό από τη gen z. Είναι πολύ περήφανη γι’ αυτή τη γενιά, χωρίς να θέλει να την εξιδανικεύει. Τα κορίτσια του Girlhood , όπως μας είπε, τους πήραν από το χέρι και τους έδωσαν την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να πάει καλύτερα στο μέλλον, με τις σύντομες βόλτες να γίνονται σιγά-σιγά, η νόρμα.

gir-hood.jpg?mtime=20230118132416#asset:393271

Η Βάνια θεωρεί ότι η χρονιά που μας πέρασε δεν ήταν μια καλή χρονιά για τα γυναικεία δικαιώματα. Από την δολοφονία της 22χρονης Μάχσα Αμίνι από την Αστυνομία Ηθών στο Ιράν μέχρι την κατάργηση του συνταγματικού δικαιώματος των γυναικών στην άμβλωση στις ΗΠΑ και τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων σε υποθέσεις βιασμών, η εικόνα θεωρεί ότι είναι αποκαρδιωτική.

Όμως είναι αισιόδοξη γιατί τον Νοέμβριο ταξίδεψε στο βόρειο Ιράκ όπου κινηματογράφησε μια ομάδα νεαρών κοριτσιών δρομέων από την Μοσούλη και τη Συρία οι οποίες αγωνίζονται για το δικαίωμά τους να τρέχουν και να προπονούνται.

Από την στιγμή που γεννήθηκαν όλοι γύρω τους τους λένε πως δεν αξίζουν το ίδιο με τα αγόρια και πως μοναδικός λόγος ύπαρξής τους είναι να κάνουν παιδιά. Οι περισσότερες από αυτές έζησαν υπό το καθεστώς του ISIS και προέρχονται από πολύ συντηρητικές οικογένειες. Αυτό σημαίνει ότι δεν αποφασίζουν οι ίδιες για τη ζωή τους και σύμφωνα με τη δική τους θέληση, αλλά χρειάζονται την άδεια του πατέρα, του αδελφού, του θείου για οτιδήποτε κάνουν.

girlhood-3.jpeg?mtime=20230118132836#asset:393279

Εγώ όμως δεν είδα ανθρώπους ηττημένους. Αντιθέτως είδα νεαρές γυναίκες, που έχουν πολλά κοινά στοιχεία με τα κορίτσια του Girlhood, οι οποίες διεκδικούν την ελευθερία και την ισότητα εμπράκτως, με ό,τι κόστος έχει αυτό για τις ίδιες, και θέτοντας συχνά την ίδια τους τη ζωή σε κίνδυνο”.

Πολύ tik tok, πολλές ώρες αφιερωμένες στο μακιγιάζ, στις συζητήσεις για τα κιλά, την εμφάνιση. Αλλά και πολλών ειδών “καθρέφτες”, οθόνες, μάτια. Τελικά πότε και που τα κορίτσια μπορούν πραγματικά να λάμψουν;

Η Μαρία δεν πιστεύει ότι πρέπει απαραίτητα να υπάρχει λιγότερο τικ τοκ ή το μακιγιάζ στη ζωή των κοριτσιών. Απλώς θα ήταν καλό να εμφανίζονται όλο και περισσότερα accounts (κάτι που ήδη συμβαίνει) με διαφορετικά πρότυπα ομορφιάς, body positivity posts και περιεχόμενο που να ενδυναμώνει τα κορίτσια και όχι να τα κάνει να νιώθουν λίγα, ανεπαρκή ή λιγότερο όμορφα.

girlhood-1.jpg?mtime=20230118132509#asset:393272

Το τικ τοκ μπορεί να είναι φοβερό εργαλείο, όπου κορίτσια και αγόρια μπορεί να μαθαίνουν πράγματα που δεν μαθαίνουν στο σχολείο, για τη συναίνεση, το σώμα, την σεξουαλικότητα. Επίσης το μακιγιάζ είναι τρομερός τρόπος έκφρασης και δημιουργικότητας. Αυτό που δεν χρειάζεται και πρέπει να εκλείψει είναι τα φίλτρα”.

Και η Βάνια απαντά με μια φράση της Βιρτζίνια Γουλφ από ένα βιβλίο που αγαπά και την συντροφεύει από την εφηβεία:

«Όλους αυτούς τους αιώνες, οι γυναίκες λειτουργούν σαν καθρέφτες που έχουν τη μαγική και απολαυστική δύναμη να καθρεφτίζουν τη μορφή ενός άνδρα δυο φορές στο φυσικό της μέγεθος. Η εικόνα του καθρέφτη είναι τεράστιας σημασίας επειδή διεγείρει τη ζωτικότητα, ερεθίζει το νευρικό σύστημα. Αν τη στερήσεις από έναν άνδρα, μπορεί να πεθάνει.» Τι μπορεί να σημαίνει λοιπόν αν τη στερήσεις από μια γυναίκα;

Οι επόμενες σεκάνς…

Για τα επόμενα τους βήματα αναφορικά με τα ντοκιμαντέρ η Μαρία μας ενημέρωσε ότι είχε την τύχη να δουλέψει τα τελευταία δύο χρόνια στην έρευνα για την καταγραφή του κινήματος #Metoo στην Ελλάδα μέσα από δύο πολύ έντονες ιστορίες. Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ θα προβληθεί μέσα στον χρόνο.

girlhood-2.jpg?mtime=20230118132601#asset:393273

Επίσης πλέον έχοντας ιδρύσει τη δική της εταιρεία παραγωγής, με τη συνεργάτιδά της Ελβίρα Κρίθαρη, έχουν ήδη μία πρώτη ταινία στο ενεργητικό τους με την στήριξη του Onassis Culture και τον τίτλο “Mommies”. Πρόκειται για ένα δημιουργικό ντοκιμαντέρ μικρού μήκους για την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή και τις διάφορες πτυχές της μητρότητας.

Στόχος τους,ως εταιρία παραγωγής είναι να συνεργαστούν με όσες περισσότερες γυναίκες δημιουργούς μπορούν και να τις ενδυναμώσουν. Το όνομα της εταιρίας τους, Thunderbird Productions, προέρχεται από το ford thunderbird που οδηγούσε η Θέλμα και η Λουίζ στην ομώνυμη ταινία.

Και η Βάνια ετοιμάζει το πρώτο μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ της, με την στήριξη της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση, το οποίο ακολουθεί τις παράλληλες ιστορίες δύο γυναικών και αφορά σε θέματα έμφυλης βίας, παιδικής κακοποίησης, κατάχρησης εξουσίας ενώ εξετάζει μεταξύ άλλων το πως η δικαιοσύνη αντιμετωπίζει τα θύματα βιασμού.