Πόσες φορές άλλωστε έχουμε πει “αυτό θα το ήθελα για το σπίτι” βλέποντας μια ιδιαίτερη καρέκλα ή ένα φωτιστικό σε ένα εστιατόριο; Ενώ για τους λάτρεις του φαγητού και του συνολικού concept της εστίασης, η παρακάτω ιδέα μοιάζει, σίγουρα “νόστιμη”.
Πρόσφατα, η μεγάλη αμερικάνικη αλυσίδα με μεξικάνικο φαγητό Chipotle έκανε μια κίνηση που συζητήθηκε. Αντί να αποσύρει απλά τα μεταχειρισμένα έπιπλα από τα εστιατόρια που ανακαινίζει, τα διέθεσε προς πώληση στο κοινό.
Η είδηση μας έρχεται από την Αμερική και η απλούστατη μα και φρέσκια δυναμική της είναι το στοιχείο που ξάφνιασε πολλούς. Η Chipotle, πασίγνωστη αλυσίδα μεξικάνικου φαγητού, αποφάσισε να μην πετάξει ούτε ένα κομμάτι από τον εξοπλισμό των εστιατορίων της που ανακαινίζονται αλλά να τα επαναδιαθέσει στους θαμώνες της.
Κάτι που στο πλαίσιο των αντικειμένων που δημιουργεί όπως προσφάτως τη συλλογή “A Little Extra” σε συνεργασία με την Urban Outfitters για παράδειγμα, δεν έμοιαζε καθόλου παράταιρο.
Οι εστιατορικές καρέκλες και τα τραπέζια στην κουζίνα μας
Δημιούργησε λοιπόν τη συλλογή “Chipotle Goods: Resale”, μια πρωτοβουλία που χαρίζει μια δεύτερη ζωή στα έπιπλά της. Για την υλοποίηση του εγχειρήματος, η εταιρεία επέλεξε να συνεργαστεί με τη Narchie, μια εξειδικευμένη social commerce πλατφόρμα που λειτουργεί ως «marketplace» για είδη σπιτιού και διακόσμησης, απευθυνόμενη σε ένα κοινό που εκτιμά τα πιο ιδιαίτερα, αυθεντικά ή και μοναδικά κομμάτια.
Έτσι, τα έπιπλα που αποσύρθηκαν από τα καταστήματα, όπως το σήμα κατατεθέν των χώρων τους, οι μεταλλικές καρέκλες αλλά και οι ξύλινοι πάγκοι οι οποίοι μέχρι πρόσφατα φιλοξενούσαν τα πιάτα με τα μπουρίτος της αλυσίδας, διατέθηκαν προς πώληση μέσω της εφαρμογής.
Έτσι, μια κίνηση που ξεκίνησε ως διαχείριση απορριμμάτων ώστε να μην καταλήξουν τόνοι υλικών στις αποθήκες και τις χωματερές, εξελίχθηκε σε ένα ανέλπιστο success story, με τους θαυμαστές της εταιρείας να σπεύδουν τελικά να αποκτήσουν ένα «κομμάτι» του οικείου τους στεκιού για το σαλόνι ή την κουζίνα τους.
Αυτή η πρωτοβουλία αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν μεταφέρουμε το βλέμμα μας στους δρόμους της Αθήνας καθώς και άλλων πόλεων ή προορισμών της χώρας μας. Στην ελληνική πρωτεύουσα, η εστίαση είναι ίσως ο πιο ζωντανός αλλά και ο πιο εφήμερος κλάδος της οικονομίας.
Δεν είναι σπάνιο να βλέπουμε εντυπωσιακά μαγαζιά να ανοίγουν με μεγάλες προσδοκίες και εντυπωσιακό ή και καλαίσθητο design, μόνο και μόνο για να κλείσουν ή να αλλάξουν πλήρως ταυτότητα μέσα σε μόλις λίγα χρόνια. Κάθε φορά που ένα concept «κουράζει» ή μια νέα τάση επιβάλλει διαφορετική αισθητική, το παλιό εσωτερικό κυριολεκτικά ξηλώνεται.
Ποιοτικά υλικά, προσεγμένα φωτιστικά και έπιπλα που συχνά σχεδιάζονται από ελληνικά αρχιτεκτονικά γραφεία, συχνά μένουν στα αζήτητα και σε σκονισμένες αποθήκες επειδή δεν υπάρχει ένας οργανωμένος, δομημένος, εύκολος και γρήγορος τρόπος να διοχετευθούν στην αγορά.
Και όμως ένα δημοφιλές bar στο Παγκράτι ή μια pizzeria στο Κουκάκι, αντί να ανανεωθεί σιωπηλά, θα μπορούσε να προσφέρει στους πιστούς θαμώνες του τη δυνατότητα να αγοράσουν τα παλιά του σκαμπό ή τα industrial τραπέζια του.
Σε μια πόλη που αρχίζει να αγαπά το vintage, τη βιωσιμότητα, το upcycling και διαχρονικά τις διάφορες πτυχές της εστίασης, οι ιδέες που συνδέουν τα εστιατόρια με τους θαμώνες τους με διάφορους τρόπους δείχνουν να έχουν ενδιαφέρον που εκτείνεται πέρα από το γεγονός της δεύτερης ευκαιρίας σε αντικείμενα και της μείωσης του περιβαλλοντικού αποτυπώματος αλλά και της συνεχούς αναδιαμόρφωσης των χώρων εστίασης.
Πέρα από το προφανές οικολογικό όφελος, μια τέτοια κίνηση ενισχύει και τον συναισθηματικό δεσμό με το κοινό μετατρέποντας τη δυνατότητα να εντάξει κανείς στην προσωπική του διακόσμηση ένα αντικείμενο από ένα μέρος όπου απολάμβανε να βρίσκεται, χωρίς αυτό να εντάσσεται απαραίτητα σε συλλογές νέων αντικειμένων όπως είναι τα T-shirts, οι κούπες και τα επαναχρησιμοποιούμενα μπουκάλια με την εκάστοτε επωνυμία που βρίσκουμε σε πολλούς χώρους εστίασης πια.
Κάτι σαν το κουτί με τα σπίρτα, τους αναπτήρες, τις καρτ ποστάλ και τα χάρτινα σουπλά των περασμένων δεκαετιών, τα αντικείμενα που συνδέουμε με την εστίαση γίνονται μια υπενθύμιση, μεταφέρουν νοσταλγία, αναμνήσεις και χαμόγελα.
Αλλά και κάπως έτσι, με νέες, απλές ιδέες ίσως και να μεταφέρουν τη βιωσιμότητα από τα βιοδιασπώμενα υλικά και τα καλαμάκια που λιώνουν πριν τελειώσουμε το freddo cappuccino μας, στην κατανόηση ότι το design ενός χώρου ίσως και να μην χρειάζεται να πεθαίνει μαζί με το concept του.