Εκείνες που απαιτούν να πάρουμε μια μικρή απόσταση, να ανοίξουμε την πόρτα σε μια αποκλίνουσα οπτική λίγων “μοιρών” ή έστω να κλείσουμε για λίγο το κινητό μας τηλέφωνο.
Από τις αρχαιοελληνικές κολώνες έως εκείνες που βρίσκονται στις εισόδους από τα μπουζούκια της επαρχίας και από το σπήλαιο του Πλάτωνα έως τα πλαστικά σουβενίρ με τη μορφή του να φορά Ray ban, η σημερινή μας εικόνα για την ελληνικότητα απαιτεί ένα αναστοχαστικό «Escape Room».
Kαι ακριβώς αυτό είναι που θα βρίσκουμε στο Ελληνικό Περίπτερο στα Giardini της Βενετίας στην 61η Διεθνή Έκθεση Τέχνης – La Biennale di Venezia από τις 9 Μαΐου έως τις 22 Νοεμβρίου 2026.
Το έργο «Escape Room» μεταμορφώνεται σε ένα σύγχρονο Πλατωνικό Σπήλαιο από τον εικαστικό και αρχιτέκτονα Ανδρέα Αγγελιδάκη που εκπροσωπεί την Ελλάδα με την πλατωνική αλληγορία να χτίζει στη Βενετία ένα εμβυθιστικό περίπτερο με τα “προϊόντα” της ελληνικότητας, των εθνικών εικόνων ή και εικονισμάτων, ένα παιχνιδίζον κατοικήσιμο περιβάλλον μετα-αλήθειας με την επιγραφή Grecia και επιμελητή τον Γιώργο Μπεκιράκη.
Σε συμβολικό επίπεδο φιλο-ξενεί το παράδοξο ενός κτιρίου που προσπαθεί να ξεφύγει από τον «εαυτό» του και από την ίδια του την ιστορία. Μέσα από μια βαθιά κατάδυση στο ίδιο του το παρελθόν, συναντά μια «σέλφι τραβηγμένη στο μπάνιο».
Μόνο που σε αυτή την αυτοαναφορικότητα ο καθρέφτης έχει κολλήσει για πάντα στο έτος 1934 όταν σύμφωνα με το Δελτίο Τύπου της ελληνικής συμμετοχής είναι η χρονιά που, ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι συναντήθηκαν για πρώτη φορά στη Βενετία αλλά και η χρονιά που πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του Ελληνικού και του Αυστριακού Περιπτέρου.
«Διερευνώντας τη “ζωή” του Περιπτέρου σε συνάρτηση με το πολιτικό κλίμα της εποχής της γέννησής του και τον φασισμό ο Αγγελιδάκης παρακολουθεί τις ιστορικές εξελίξεις στην Ελλάδα και την Ιταλία μέσα από μικρές ιστορίες και περιστατικά που συνδέονται με τον χώρο», σημειώνει ο επιμελητής του Ελληνικού Περιπτέρου «Εscape Room», Γιώργος Μπεκιράκης.
«Το Περίπτερο μετατρέπεται σε μια κάψουλα όπου ιστορικές εκδοχές της ελληνικότητας τοποθετούνται δίπλα σε αστικές, βιωμένες εκφράσεις της, υπενθυμίζοντας την ένταση ανάμεσα στην πραγματικότητα και τις πολιτισμικές καθηλώσεις. Η GRECIA μετασχηματίζεται σε ένα ψυχαναλυτικό υποκείμενο· μια μεταφορά που αντανακλά το φάσμα της ελληνικότητας και την αλληλεξάρτησή της με τον αυταρχισμό. Τα γλυπτά του Αγγελιδάκη λειτουργούν ως θραυσματικά στοιχεία, ως ίχνη που υποδηλώνουν τις πολλαπλότητες που συγκροτούν μια εθνικότητα και τις ιστορίες που ποτέ δεν έγιναν επίσημη Iστορία», αναφέρει επιπλέον ο επιμελητής.
Με τις εικαστικές εγκαταστάσεις του Ανδρέα Αγγελιδάκη να προσεγγίζουν συχνά την Ιστορία μέσα από μετατοπίσεις, παραμορφώσεις, ανατροπές και χιούμορ, σκηνοθετούνται εναλλακτικά πλαίσια ανάγνωσης της πραγματικότητας, της ταυτότητας και της πολιτισμικής μνήμης.
Ως αφηγηματικό όχημα, η μυθοπλασία βρίσκεται σταθερά στην “εστία” της μεθοδολογίας του, ενώ μέσα από τον αναστοχασμό των δυναμικών που ορίζουν τις έννοιες της αλήθειας και της αυθεντικότητας διερευνάται η αρχιτεκτονική της αντίληψής μας, του πολιτισμού εν εξελίξει και της εαυτότητας (selfhood).
Το έργο «Escape Room» του Ανδρέα Αγγελιδάκη υλοποιείται και εκτίθεται στο Ελληνικό Περίπτερο στην 61η Διεθνή Έκθεση Τέχνης – La Biennale di Venezia με τη χρηματοδότηση του Υπουργείου Πολιτισμού. Εθνικός Επίτροπος είναι ο Μητροπολιτικός Οργανισμός Μουσείων Εικαστικών Τεχνών Θεσσαλονίκης-MOMUS.
Στρατηγικός υποστηρικτής είναι το Onassis Culture. Ενώ επιπλέον υποστηρικτές είναι το ΕΚΚΟΜΕΔ (Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας) μέσω του προγράμματος «Εξωστρέφεια», το Qualco Group, το Qualco Foundation, η Εθνική Τράπεζα Ελλάδος, οι Ιωάννης και Μάγια Μαρτίνου και η Ιωάννα Μαρτίνου.
Το έργο πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ, της Irene Y. Panagopoulos Collection, του Office for Contemporary Art Norway (OCA), της Αναστασίας Τσουρεκά-Σαρακάκη, του Perianth Hotel, της Αλίκης Μαρτίνου, των Γιώργου Πετρόχειλου και Διαμαντή Ξυλά, της Ειρήνης Λαιμού, του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, της εταιρείας «Η Τέχνη της Ζωής», του ARCH, του Polygreen Culture & Art Initiative (PCAI), της Ελένης Μαρτίνου και του Ανδρέα Μελά.