Στο Χονγκ Κονγκ, μοιάζει να έχει πέσει από τον ουρανό, καρφωμένη σαν γιγάντιος βόλος κάτω από τις φουτουριστικές, υπερυψωμένες πεζογέφυρες, σπάζοντας τη γεωμετρική μονοτονία του αστικού τοπίου.
Στη Ρουέν της Γαλλίας, στριμώχνεται με παιχνιδιαρικη αυθάδεια μέσα στα στενά, μεσαιωνικά σοκάκια με τα ξύλινα δοκάρια, ενώ στο Τολέδο εγκλωβίζεται κάτω από τις αυστηρές τσιμεντένιες γέφυρες και τις βιομηχανικές προσόψεις.
Αυτός ο μαλακός γίγαντας, σαν άλλος εικαστικός εισβολέας στριμώχνεται επί της ουσίας ανάμεσα σε διαφορετικά αρχιτεκτονικά στιλ δημιουργώντας μια αξιαγάπητα παράδοξη εικόνα που μαγνητίζει το βλέμμα και αναγκάζει το αστικό τοπίο να χάσει την όποια σοβαροφάνεια ή μονοτονία του.
Το εικαστικό πείραμα του Kurt Perschke
Φανταστείτε μια τέλεια, λεία και, κυρίως, κατακόκκινη σφαίρα ύψους τεσσεράμισι μέτρων, η οποία μοιάζει να δραπέτευσε από κάποιο σουρεαλιστικό πίνακα για να σφηνωθεί ανάμεσα στα κτίρια και την ιστορία διαφορετικών πόλεων μέχρι το βλέμμα μας, χωρίς ιδιαίτερο κόπο ή προσπάθεια να την εντοπίσει.
Αυτή η σουρεαλιστική εικόνα αποτελεί την καρδιά του RedBall Project που δημιούργησε ο Αμερικανός καλλιτέχνης Kurt Perschke και από τότε γυρίζει τον κόσμο, κουβαλώντας μαζί του αυτή την τεράστια φουσκωτή μπάλα και μια εξαιρετικά απλή, αλλά ιδιοφυή αποστολή. Να μετατρέψει τον δημόσιο χώρο από ένα αστικό πεδίο στο οποίο μετακινούμαστε πολλές φορές “τυφλά”, χωρίς δηλαδή να επεξεργαζόμαστε ιδιαίτερα όσα βλέπουμε και προσπερνάμε σε ένα ιντριγκαδόρικο, ζωντανό σκηνικό παιχνιδιού.
Η δύναμη της αυτής παρέμβασης κρύβεται στο γεγονός ότι λειτουργεί ακαριαία, προσπερνώντας τις βαρύγδουπες καλλιτεχνικές θεωρίες και αναλύσεις. Δεν χρειάζεται να κουβαλά κανείς στις αποσκευές του μπαγκάζια αισθητικής ανάλυσης, σπουδές ή γνώσεις θεωρίας της τέχνης για να νιώσει το κάλεσμα να δει αντί απλά να κοιτάξει.
Η αντίδραση των περαστικών είναι ενστικτώδης αφού πολλοί μπροστά στην θέα της κόκκινης σφαίρας κοντοστέκονται, χαμογελούν, βγάζουν φωτογραφίες ή απλώνουν τα χέρια για να αγγίξουν την ελαστική της επιφάνεια και έτσι έστω και για λίγα λεπτά αντικρίζουν το γνώριμο περιβάλλον με τελείως διαφορετική ματιά.
Το RedBall Project δικαίως διεκδικεί τον τίτλο του μακροβιότερου street art installation στον κόσμο, έχοντας αφήσει το αποτύπωμά του σε περισσότερες από 30 μητροπόλεις, με πρόσφατο σταθμό την πόλη Γκενκ του Βελγίου.
Το μυστικό της επιτυχίας του κρύβεται στην προσαρμοστικότητά του, καθώς η σφαίρα δεν τοποθετείται ποτέ τυχαία. Κάθε φορά που στριμώχνεται σε μια νέα γωνιά, το ίδιο το αντικείμενο μεταμορφώνεται, επειδή αλλάζει η σχέση του με το περιβάλλον. Όταν σφηνώνεται σε μια ιστορική, κλασική πρόσοψη στην Ευρώπη, μοιάζει με έναν παιχνιδιάρικο, σχεδόν αυθάδη εικαστικό επισκέπτη.
Όταν πάλι εγκλωβίζεται ανάμεσα στους ψυχρούς, σύγχρονους τοίχους μιας ασιατικής μεγαλούπολης, αποκτά μια θεατρική ένταση που διακόπτει την καθημερινή μονότονη ρουτίνα των περαστικών.
Το RedBall άλλωστε δεν επιδιώκει να γίνει ένα ακόμα βαρύ, μόνιμο μνημείο που με τον καιρό θα ενσωματωνόταν στο τοπίου. Αντιuέτως στηρίζεται στην “ελαφρότητα” του, εμφανίζεται ξαφνικά, κλέβει τις εντυπώσεις για λίγες μέρες και μετά εξαφανίζεται, αφήνοντας πίσω του μια έντονη ανάμνηση που στηρίζεται στο γεγονός ότι τελικά δεν αλλάζει την ίδια την αρχιτεκτονική, αλλά τη ματιά μας μέσα στα αστικά πλαίσια.