Κάτι που πιθανώς διακρίνουμε οι περισσότεροι τα τελευταία χρόνια είναι ότι η απόσταση των μικρομεσαίων ελληνικών επιχειρήσεων καιτων ελεύθερων επαγγελματιών αυξάνεται από τις μεγάλες επιχειρήσεις με γεωμετρικούς ρυθμούς.
Οι μικρομεσαίοι το ζουν σε καθημερινή βάση, καθώς οι δυσχερείς συνθήκες και η άνοδος της ενέργειας είναι ο καταλύτης διαφοροποίησης μεταξύ «μικρών και μεγάλων». Στις μικρές επιχειρήσεις, η αύξηση του κόστους ενέργειας κατά 70% σε διάστημα τριών ετών μπορεί να αποτελέσει παράγοντα κλεισίματος. Για τις μεγάλες επιχειρήσεις, η συγκεκριμένη συνθήκη απλώς μειώνει την μεικτή κερδοφορία. Η απόσταση επιβίωσης των μεγάλων και των μικρών γιγαντώνεται.
Όσο για τον τομέα ανάπτυξης, οι ελληνικές μικρομεσαίες μπορούν να διακριθούν είτε μέσω εξαγωγών και εξωστρέφειας , είτε εάν υποταχθούν και εξαγοραστούν από μεγαλύτερα εγχώρια και ξένα σχήματα. Στην καλύτερη περίπτωση, οι μικρομεσαίοι έχουν μπει σε έναν κύκλο από το 2022 μέχρι και σήμερα, που μειώνουν με κάθε τρόπο τα λειτουργικά κόστη (ότι περισσεύει κόβεται) και – την τελευταία διετία– έχουν αρχίσει να μεταθέτουν μέρους του κόστους προς τους πελάτες τους ή να καθυστερούν τις πληρωμές προς τους προμηθευτές. Με απλά λόγια, η… αλυσίδα κινδυνεύει να σπάσει. Η λογική όλων των φορέων επιχειρηματικότητας είναι η εξής: «εάν δεν μπορείτε να μας βοηθήσετε, τουλάχιστον μην μας επιβαρύνετε».
Οι αναπτυγμένες οικονομίες της Ε.Ε. παρουσιάζουν μικρές αποκλίσεις μεταξύ «μεγάλων και μικρών»
Στις αναπτυγμένες οικονομίες κρατών με παρεμφερή πληθυσμιακά χαρακτηριστικά όπως η Ελλάδα (δηλαδή Ολλανδία, Βέλγιο, Αυστρία, Πορτογαλία), η απόσταση μεταξύ «μικρών» και «μεγάλων» είναι σχετικά μικρή. Και αυτό όχι γιατί δεν έχουν μεγάλες επιχειρήσεις -τουναντίον- αλλά γιατί ισχυροποιούνται οι μικρομεσαίες και κλείνουν το κενό. Η κυβέρνηση, διαλέγοντας μια επιφυλακτική αντιμετώπιση, προτίμησε εν μέσω κρίσης να κρατήσει υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, βλέποντας ότι η κρίση θα ξεπεράσει τον χρόνο. Υπό διαφορετικές συνθήκες θα μπορούσε να αποκαλεστεί και «νοικοκύρεμα» της οικονομίας. Τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν στην ΔΕΘ, δεν ήταν αρνητικά αλλά δεν βοηθούν ούτε να κλείσει η ψαλίδα μεταξύ «μεγάλων-μικρών».
Φορολογία, εισφορές και ακατάσχετος λογαριασμός
Στο επίκεντρο των προτάσεων που κατέθεσαν μέσα στο 2026 , οι περισσοτεροι φορεις μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας βρίσκονται η κατάργηση του τεκμαρτού τρόπου φορολόγησης για το εμπόριο και του τέλους επιτηδεύματος, η μείωση της προκαταβολής φόρου και των ασφαλιστικών εισφορών, η θέσπιση κινήτρων για τους συνεπείς φορολογούμενους και η δημιουργία ενός λειτουργικού ακατάσχετου λογαριασμού χωρίς περιορισμούς.
Παράλληλα, προτείνονται η ρύθμιση των οφειλών σε 120 δόσεις, η ενίσχυση της ρευστότητας και η ουσιαστική και ισότιμη πρόσβαση των ΜμΕ στη χρηματοδότηση, ώστε οι μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις να μπορούν να επενδύουν, να αναπτύσσονται και να παραμένουν ανταγωνιστικές.