.jpg)
Όσοι διαβάζουν τα «Σχόλια της Δευτέρας» θα έχουν σίγουρα παρατηρήσει ότι έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στις παραλείψεις, τις αστοχίες και τις γκάφες της δημόσιας διοίκησης, σχολιάζοντάς τες συνήθως με μια μικρή δόση ειρωνείας (μπορεί και μεγάλης ορισμένες φορές). Αυτή την εβδομάδα, λοιπόν, είχα αποφασίσει να ασχοληθώ με κάτι διαφορετικό, αλλά το ΓΕΜΗ δεν με άφησε να αγιάσω. Συγκεκριμένα, στις 30 Οκτωβρίου, η υπηρεσία απέστειλε αυτοματοποιημένο μήνυμα σε επιχειρήσεις που δεν είχαν υποβάλει τις εγκεκριμένες οικονομικές καταστάσεις τους στο ΓΕΜΗ, ενημερώνοντάς τες για την αναστολή καταχώρισης πράξεων στο Μητρώο. Στο ίδιο μήνυμα γινόταν, βεβαίως, αναφορά και στη δεκαήμερη προθεσμία συμμόρφωσης που προβλέπει η νομοθεσία πριν από την επιβολή της σχετικής κύρωσης. Στη συνέχεια, η ίδια η υπηρεσία, αφού προφανώς συνειδητοποίησε ότι η ημέρα τελειώνει στις 24:00 και όχι το πρωί, όταν απεστάλησαν τα συγκεκριμένα μηνύματα, έσπευσε να αποστείλει νέο μήνυμα, το οποίο ανάρτησε και στην ιστοσελίδα καταχώρισης πράξεων του ΓΕΜΗ. Με αυτό διευκρίνιζε ότι το προηγούμενο μήνυμα είχε «ενημερωτικό και προειδοποιητικό χαρακτήρα» (λες και θα μπορούσε να έχει κάποιον άλλον) και ότι, σε κάθε περίπτωση, η προθεσμία υποβολής των οικονομικών καταστάσεων παρέμενε η 31η Οκτωβρίου, χωρίς καμία μεταβολή. Έλα όμως που η 31η Οκτωβρίου δεν είχε «ανέβει» ποτέ στη συγκεκριμένη υποχρέωση για να παραμείνει εκεί… Με λίγα λόγια, το ΓΕΜΗ κατάφερε πρώτα να τρομάξει (επιεικής χαρακτηρισμός) τις επιχειρήσεις πριν ακόμη εκπνεύσει η προθεσμία και στη συνέχεια επιχείρησε να τις καθησυχάσει, επικαλούμενο μια καταληκτική ημερομηνία που δεν υφίσταται.
Ας βάλουμε, όμως, τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση. Η καταληκτική ημερομηνία υποβολής των οικονομικών καταστάσεων δεν είναι, για όλες τις επιχειρήσεις, ούτε η 30ή ούτε η 31η Οκτωβρίου. Η προθεσμία δημοσίευσής τους συνδέεται με την ημερομηνία έγκρισής τους από το αρμόδιο όργανο της εταιρείας, καθώς η σχετική υποχρέωση πρέπει να εκπληρωθεί μέσα σε είκοσι (20) ημέρες από την έγκρισή τους, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 149 του ν. 4548/2018 για τις Α.Ε., του άρθρου 22 του ν. 3190/1955 για τις Ε.Π.Ε. και του άρθρου 98 του ν. 4072/2012 για τις Ι.Κ.Ε.
Συνεπώς, η 30ή Οκτωβρίου (και όχι η 31η, όπως λανθασμένα ανέφερε η υπηρεσία στην προσπάθειά της να διορθώσει το αρχικό της λάθος) αποτελούσε την καταληκτική ημερομηνία για όσα νομικά πρόσωπα είχαν εγκρίνει τις οικονομικές τους καταστάσεις στις 10 Οκτωβρίου, και μόνο γι’ αυτά. Δείτε και το σχετικό άρθρο του κόμβου εδώ.
Στα υπόλοιπα νέα της εβδομάδας, και ενώ τα ΜΜΕ ασχολούνται με τη φοροδιαφυγή στις πίτσες, στο ψωμί και γενικότερα στον χώρο της εστίασης, εγώ εξακολουθώ να έχω μια απορία. Όλη αυτή η ψηφιοποίηση που έχει συντελεστεί τα τελευταία χρόνια και η οποία, ομολογουμένως, έχει συμβάλει στον περιορισμό ενός μέρους της φοροδιαφυγής, μπορεί άραγε να εντοπίζει παρόμοιες υποθέσεις εν τη γενέσει τους ή, έστω, μέσα σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα; Και αν μπορεί, γιατί ορισμένες από αυτές δεν προχωρούν, αλλά καταλήγουν να μπλέκουν και αυτές στα πλοκάμια της γραφειοκρατίας; Μια ακόμη απορία, που μου γεννήθηκε μόλις τώρα (και δεν χρειάζεται απαραίτητα να τη συνδέσετε με τη φοροδιαφυγή, αν και πιστεύω ότι θα το κάνετε), είναι αν τα ρομπότ του μέλλοντος θα μπορούν να δωροδοκηθούν. Γιατί, όσο κι αν εξελίσσεται η τεχνολογία, ο ανθρώπινος παράγοντας παραμένει πάντα μια ενδιαφέρουσα μεταβλητή.
Και για να μην το ξεχάσω, από το Σάββατο, 1η Νοεμβρίου, ισχύει και το τέλος των 2 ευρώ στα μικροδέματα από χώρες εκτός Ε.Ε. Δύο ευρώ ανά δέμα, δηλαδή όσο περίπου ένα καρβέλι ψωμί. Με τη διαφορά ότι, στην συγκεκριμένη περίπτωση, ούτε κέρασμα προβλέπεται ούτε κανείς πρόκειται να μας πει «είναι από το κατάστημα».